Wedstrijdverslag Team Utrecht 2017 Batavierenrace

In het weekend van 28-30 april vond één van de topevenementen van de studentensport plaats. Dan heb ik het in dit geval nog niet over het GNSK, want daar moeten we nog even op wachten. Maar als ik het niet over het GNSK heb, over welk topevenement heb ik het dan? Juist! Over de Batavierenrace! Deze gigantische estafetteloop van 175 km voert, gelopen door 25 lopers van het prachtige, Romaanse Nijmegen, een stukje door Duitsland en bovenal de idyllische Achterhoek naar het Twente trots: Enschede. Ook dit jaar stond het UU/HU Team Utrecht universiteitsteam aan de start. Dit jaar ging het een beetje anders dan anders, de Batavierenrace vierde namelijk haar 9de lustrum! Dus gingen we van start met ook een centrumetappe in Nijmegen. De eer was aan Maarten Brouwer. Omdat de hele ploeg gezamenlijk in Nijmegen moest blijven, konden we Maarten toejuichen naar de finish. Nadat er een paar lopers gefinisht waren, rende hij al gauw de finish over. Onze eerste etappe zat erop!

De nachtploeg
Daarna begon het wachten, want de tweede etappe startte voor ons pas om 01:00 uur. Gelukkig vloog de tijd voorbij en mocht Floris Bout de herstart in Nijmegen lopen. Hij mocht naar het prachtige stadje (dorp) Wylerbergermeer. Dit deed hij zo rap, dat we hem niet zagen aankomen. Na een bijna-maar-toch-niet-helemaal soepele wissel, mocht Vincent Meijer de race vervolgen naar Niel. Hier werd het spannend, want er was een zogenaamde lopers-fietswissel. Lynette Herbrink mocht Vincent afwisselen en zoals de verhalen de ronde gaan, sleurde Lynette het hesje uit Vincents handen en rende ze in volle sprint ervandoor. Een probleempje, waar was de fiets? Na lichtelijke vertraging en na enig speurwerk werd de fiets gevonden en kon de race vervolgd worden, voor Vincent vooral de inhaalrace op Lynette die in volle vaart onderweg was naar Dingdung. In Dingdung nam Wouter van der Lans het spreekwoordelijke stokje over. In een toptijd legde deze jongeman bijna 10km af en kwam hij aan in Ridern, waar Stijn Herings vol spanning hem stond op te wachten. En ja hoor! Daar ging hij, op naar Oraniendeich. Aldaar aangekomen stond Brian Groenewege– welbekend van het beheer van Olympos – in de starthouding voor dé etappe met dé brug. Het was nog altijd midden in de nacht en pikkedonker, maar toen Brian eenmaal aankwam in ’s-Heerenberg bleken daar zijn ouders te staan die speciaal de hele nacht wakker gebleven waren om deze jongeman naar de finish te juichen! Dit gaf hem vleugels waardoor hij in volle sprint door het poortje gerend kwam, zijn hesje uittrok en overgaf aan Tess Colijn. Tess mocht naar Azewijn en zette Brians snelheid voort op haar etappe, waarna ze afgelost werd door Renee Bos. Renee mocht finishen onder luid gejuich op het herstartpunt in Ulft. De nachtploeg had een topprestatie geleverd, want we stonden voor op Tilburg!

De ochtendploeg
Moe maar voldaan was het tijd voor deze nachtploeg om naar Enschede te gaan. Ze werden afgewisseld door een ochtendploeg die vol frisse – maar misschien toch niet zo frisse – moed de tocht van 175 km gingen vervolgen. Deze dappere helden moesten om 3:30 uur hun tentje uit, om vervolgens om 7:15 te herstarten in Ulft. Hier was de eer aan Hans Udo. Hij kreeg een afstand van 10,5 km voor zijn kiezen, helemaal naar Varsseveld. Zoals hij zelf zei: “het tijdstip was zuur, maar het uitzicht met zonsopkomst was wel genieten”. Vervolgens mocht onze voorzitter, Sietske Visser, laten zien hoe hard ze kon lopen. Met gezonde zenuwen stond ze klaar om te starten en ze vertrok als een speer, om even later het stokje over te geven aan Floor Thung. Zij moest naar Zwarte Veen lopen en werd daarbij goed gecoacht door Kim, die maar bleef volhouden dat het einde in zicht was en zei dat ze na de eerste bocht toch al wel op de helft moest zijn. In Zwarte Veen werd Floor afgewisseld door Milou Gerits. Milou oversteeg zichzelf door een snellere tijd dan ze zelf verwachtte neer te zetten. Ondertussen waren wij richting het volgende wisselpunt gereden, ergens tussen Varsseveld en Harreveld (complimenten voor de dorpsnamen in de Achterhoek). Navigator Sietske haperde enigszins, waardoor wij, en de 20 busjes die vertrouwden op onze navigatieskills, even een ommetje maakten door de mooie weilanden, om vervolgens Sebastiaan Knoop af te zetten. Milou kwam met een zinderende eindsprint door het poortje gesjeesd, gaf haar hesje aan Sebastiaan en zag hem wegsprinten. Eenmaal aangekomen in Wolfersveen zag Sebastiaan Steven al klaarstaan. Vol enthousiasme wilde hij zijn hesje uittrekken, al voor het poortje. Na enig geschreeuw hield hij hem toch nog even aan, werd zijn toptijd correct geregistreerd en mocht Steven verder rennen. Hij had ook een lekker lange etappe en mocht naar Huize Zelle in Varssel. Daar stond Kim Talens – ja, weer een bekende, de altijd aanwezige barman – aan de start. Steven kwam de bocht om gerend en Kim ging er in een razend tempo vandoor. Vele meisjes sprintte hij voorbij en korte tijd later kwam hij aan in Hagenbeek. Kim had alles gegeven, door misleidende borden langs de weg keek hij namelijk al een tijd uit naar de finish, en gaf het hesje maar al te graag door aan onze penningmeester. Raphael Peeters, koning van de sprint, mocht de sprintetappe rennen. Een kleine 4 km later kwam deze jongeman, al smekend om water, aan in Barchem.

De middagploeg
Barchem, de plaats waar de chaos groot is, waar de drukte groot is, waar de afstanden “groot” zijn. Kortom, nadat we Raphael even kwijt waren, de helft van de ochtendploeg nog in de busjesfile stond, maar wij elkaar toch weer gevonden hebben, was het de eer aan de middagploeg om de laatste lootjes naar Enschede te volbrengen. Zij waren wel fris – in ieder geval, wat frisser – want zij hadden kunnen slapen tot en met 8:30 uur. Om 12:15 mocht Jelle Dekker het spits afbijten bij de herstart in Barchem. De route voer deze jongeman naar Nettelhorst, waar Maarten van Kempen de route vervolgde naar Noordijk. In Noordijk stond Jacqueline Kommers te springen om te vertrekken. En daar was hij dan, Maarten die het weekend daarvoor nog een marathon had gelopen, kwam aangerend en gaf het hesje aan Jacqueline. Jacqueline had grootse plannen om de achterstand die we inmiddels op Tilburg hadden opgelopen in te halen en dat deed ze dan ook. Mede mogelijk gemaakt door Merel op de fiets waren wij door middel van een prachtige fotosessie getuige van hoe ze de loper van Tilburg inhaalde. Vanaf Middendorp mocht Lennart Mensonides even laten zien dat hij dit ook kon. Dat deed hij dan ook met volle overtuiging en even later kwam hij aan in Benteloooo waar tukker Kevin van der Heide vol trots naar het trots van Twente 2.0 mocht lopen: de Grolsch-fabriek. De middagploeg is kort maar krachtig bleek wel weer, want vanaf Grolsch liep alweer de 23ste loper van het team: Bernadette Jeremiasse. Vol gas vertrok deze jongedame, waar ze eenmaal aangekomen op de Oude Markt dan ook helemaal gesloopt binnenkwam. Ze was zo snel binnen dat we haar finish helaas hebben moeten missen, maar gelukkig kon ze wel weer lachen toen wij haar zagen. De middagploeg vertrok ook naar de campus van Enschede, behalve Merel van de Ven en Robert-Jan Arke. Hen hadden we bewaard voor de slotetappes. De etappes waar het crème de la crème ingezet wordt om zo snel mogelijk – maar wel met een omweg van 7,7 km – van de Oude Markt naar de Sintelbaan op de campus te rennen. Op de Sintelbaan stond heel Team Utrecht klaar om Merel en Arke aan te moedigen. En wat liepen deze dame en heer top. Merel kwam als 8ste loper van de universiteitscompetitie binnen met een gemiddelde van 14,65 km/h. Robert-Jan ging ook als een (bakken)trein, ondanks zijn beeldschone ereronde – al zwaaiend en handkusjes uitdelend kwam hij binnen met een gemiddelde van 17,29 km/h. Ondanks de soms bittere, maar bovenal fantastische strijd, eindigden we onder Tilburg. Desondanks ben ik trots op ons team, het snelste Utrechtse team dat meedeed aan de Batavierenrace. Op naar volgend jaar! Het was weer een prachtige Batavierenrace en wij willen graag iedereen die heeft meegewerkt om dit weer mogelijk te maken heel hartelijk bedanken, van organisatiecommissie tot vrijwilliger van loper tot chauffeur! En denk jij nu: ja dit wil ik ook doen volgend jaar? Omcirkel dan alvast met rood, wit en zwart het weekend van 20-22 april 2018 in je agenda voor de 46ste editie van de Batavierenrace!